بسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم اَللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی کُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً برَحْمَتِک یا أَرْحَمَ الرّاحِمین
  پنج‌شنبه 2 آذر 1396
بروز شده: 2 آذر 1396
 
  کد صفحه: 269       تاریخ درج: 10 اردیبهشت 1396









 
 









 


ماه مبارك رمضان

1 ـ ماه مبارك رمضان فرصت مناسبي براي تمرين خدا باوري و معاد باوري است. فرض كنيم در جايي نشسته ايد وكسي آن جا حضور دارد كه يقين داريد از انديشه هاي نهان شما با خبر است وفكر شما را مي خواند در چنين موردي چه مي كنيد و چقدر مواظب هستيد كه مبادا انديشه خطا وفكر گناه به ذهنتان خطور كند؟ خداي متعال چنين است واز راز دل وانديشه هاي ما آگاه است: «وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ؛ هرجا كه باشيد خدا همراه شماست وبه هر كاري كه مي كنيد بيناست». «وَإِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّهٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَكَفَى بِنَا حَاسِبِينَ؛ در روز قيامت اگر عملي به سبكي يك خردل هم باشد آن را حساب مي كنيم و كافى است كه ما حسابرس باشيم». خردل دارويي متشكل از دانه هاي ريزِ خاكستري رنگ به اندازه خاك شير است. تنوين در «حَبَّهٍ» تنوين تنكير است، نه وحدت. مرحوم سيد علي خان در شرح صمديه مي گويد ده قسم تنوين داريم، هر چند شش قسم آن معروف تر است. در اين جا تنوين «حَبَّهٍ» تنوين تنكير است، و در عين حال در مقام تعظيم و تهويل است.
خداي متعال در آيه پيش گفته مي فرمايد: هر عملي هرچند به خردي يك دانه خردل باشد، نه فقط از آن خبر داريم، بلكه آن را در شمار مي آوريم.
چه خوب است خداباوري خود را تقويت كنيم ودر ماه مبارك رمضان اندك اندك باور كنيم كه خداي متعال در همه حال حاضر وناظر، واز ضمير ما آگاه است وبه جايي برسيم كه خداي متعال را مشاهده كنيم. مولايمان سيدالشهدا عليه السلام در روز عرفه به پروردگار متعال چنين عرضه داشت: «عميت عين لا تراك عليه رقيبا؛ كور باد چشمي كه تو را ناظر خويش نبيند». رؤيت الهي در اين جا رؤيت حقيقي است، نه رؤيت دنيوي مجازي كه با چشم سر، انجام مي شود. اين رؤيت از جنس علم و باور است.
 
2 ـ اگر تغيير دادن خود از واجبات عينى ماست، پس معنايش اين است كه انسان بايد راه‌ها و روش‌هايى را كه باعث مى‌شود معصيت خدا نكند، براى خود فراهم آورد، و اين مطلبى است كه نبايد آن را دست كم گرفت بلكه بايد مقدمات و تمهيداتى را كه به اين كار كمك مى‌كند تهيه و نفس را رياضت داد.
رياضت نفس در هنگام مواجه شدن با انگيزه‌ها و غرايز شهوانى از قبيل: من و خواهش و پيامدهاى آن ها، كه به حكم همزيستى انسان با محيط و جامعه در وجود او راه مى‌يابند، بسيار دشوارتر است. اين ها موانع بسيار جدّى هستند و به قول شاعر:
ابليس والدنياو نفسي والهوي
كيف الخلاص و كلّهم أعدائي
«ابليس و دنيا و نفس من و هوس؛ چگونه توان رهيد از اين همه دشمن».
همه اين موانع با قدرت تمام در برابر ما خودنمايى مى‌كنند، و براى تسلط بر آن ها و مهار كردن سركشى‌شان همّت و اراده‌اى نيرومند مى‌طلبد تا بر آنها چيره آييم، و ماه رمضان مناسبت بسيار خوبى است. در خطبه شريف ماه رمضان پيامبر گرامى صلى ‌الله ‌عليه‌ و ‌آله آمده است كه: «والشياطين مغلوله فاسألوا ربكم أن لا يسلّطها عليكم؛ شياطين در غل و زنجير مى‌شوند؛ پس، از پروردگارتان بخواهيد كه آن ها را بر شما مسلّط نگرداند».
پس بايد كاملاً برحذر و بيدار و هشيار باشيم. براى رياضت روحى و تربيت نفس فرصتى بزرگتر از روزه وجود ندارد، زيرا آدمى كه شكمش خالى است، شهواتش كم مى‌شود، و تمايلات و خواهش‌هاى نفس امّاره‌اش سست و ضعيف مى‌گردد، هر كس به تناسب استعدادش در تقرب به خداى متعال. اين فضاها و شرايط عالى در ماه رمضان بيشتر از ديگر ماه‌ها و روزها فراهم است. يعنى فضاى اين ماه به انسان در تربيت نفسش كمك مى‌كند. پس بياييد اين ماه گرامى را به فرصتى و مناسبتى براى تغيير دادن حقيقى خودمان تبديل كنيم.
 
3 ـ در تمام طول سال نبايد از تبليغ غافل شد، اما ماه مبارك رمضان به دليل مواهب ويژه اي كه دارد، فرصت مناسب تري براي تبليغ است. از ويژگي هاي اين ماه مي توان به روزه داري و اعمال واجب و مستحبي كه ويژه ي آن است و موجب آماده تر شدن دلها براي پذيرش حقايق مي گردد اشاره كرد. يكي از وظايف مهمي كه در اين ماه وجود دارد خودسازي است. انسان بايد تمام توان و همت خود را در اين ماه براي خودسازي به كار گيرد. هر اندازه كه انسان، خوب و با تقوا باشد، باز مي تواند پله اي بالاتر رود. تقوا و اخلاق و اخلاص حدّي ندارد و همواره جاي پيشرفت در آن هست، و چه فرصتي بهتر از اين ماه. خداي متعال در قرآن كريم مي فرمايد: «قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا؛ كه هر كس نفس خود را تزكيه كرده، رستگار شده».
 
4 ـ به خاطر بسپاريم در ماه مبارك رمضان كه شياطين در غل و زنجيرند و دل ها آماده وعظ و ارشاد است چنانچه در امر وعظ و ارشاد كوتاهي كنيم در قيامت از ما خواهند پرسيد: «چرا در هدايت ديگران كوتاهي كرديد؟». پس براي آن روزمان بينديشيم و پاسخي خداپسند بيابيم.
وجود جلسات قرآني و ديني و مجالس وعظ و ارشاد در اين ماه مبارك شكرانه دارد و بايد به پاس اين نعمت خداي را شكر گفت، اما نياز جامعه بيش از اين مقدار را مي طلبد. سعي كنيم اين گونه مجالس را با رونق بيشتري برگزار و همگان را به شركت در آن تشويق كنيم و مطالب منطبق با واقعيت در آن بيان و سيره معصومان عليهم السلام كه الگوي خوبي ها و نيكي هاست نقل شود.
 
5 ـ برخي افراد وقتي در بدي هاي معاصي مي انديشند و عزم شان را بر ترك معصيت جزم مي كنند، براي دوري از غيبت و دروغ و آزار و... تصميم مي گيرند روابط اجتماعي خود را با برادران ديني شان كاهش دهند و در مساجد و مجالس اهل بيت عليهم السلام كمتر حاضر شوند، در حقيقت چنين افرادي به جاي پيدا كردن راه حل به راه كناره گيري و دوري از منابع خير و مجالس وعظ مي پردازند، در حالي كه روش صحيح آن است كه آدمي در جامعه و در ميان مردم حضور داشته باشد به خصوص در ماه ريزش رحمت، ماه مبارك رمضان، ولي به گناهاني كه در جامعه است آلوده نشود و در عين حال وظايفي چون: هدايت گمراهان، دستگيري از افتادگان، نهي از منكر و امر به معروف را نيز به نحو شايسته انجام دهد.
 
6 ـ سعي كنيم از روزها و شب هاي ماه مبارك رمضان استفاده اي در خور و شايسته كنيم، زيرا گستردگي خوان بركت و بالندگي آن نيز برچيده خواهد شد، لذا بايد از فرصت باقي مانده اين ماه مبارك، براي رسيدن به كمال روحي و معنوي، و اندوختن حسنات بيشتر و فزونتر بهره گرفته، در حد توان خود بكوشيم و از آموزه هاي معصومان عليهم السلام مانند آنچه در صحيفه سجاديه آمده و در قالب نيايش هاي توديع ماه مبارك رمضان نام گذاري شده بهترين راهنمايي ها شويم تا از اين طريق بتوانيم با وظايف خويش آشنا شده، بيشترين استفاده را از بركات روزهاي باقي مانده اين ماه مبارك ببريم.
 
7 ـ تقوايي كه روزه دار بايد بدان پايبند باشد مراتبي دارد كه از آن جمله است:
1. پرهيز و خويشتنداري از مفطرات؛ بدين معنا كه فرد روزه دار از ده مفطر كه روزه را باطل مي كند و در رساله هاي عمليه بيان آن رفته است، خودداري كند و اين، مرحله ي صحت روزه خوانده مي شود و با پرهيز از مفطرات روزه ي فرد روزه دار صحيح است.
2. تقوا و پرهيز از محرمات، مانند: ستم به ديگران، خوردن مال مردم و مال يتيم به باطل و جز آن. اين مرحله، از مرحله ي نخست مهم تر است، چراكه با پايبندي به آن، روزه ي انسان در درگاه خداي منّان مقبول مي افتد، به ديگر بيان، انسان روزه دار همزمان بايد از مفطرات و محرمات دوري گزيند تا روزه اش پذيرفته شود، زيرا اگر روزه دار از مفطرات پرهيز كند، اما به يك گناه تن دهد، به ظاهر روزه است، ولي خداي متعال براي او مي نويسد: «او روزه ندارد، چون مرتكب حرام شده است».
مسأله ي مهم اين است كه روزه افزون بر صحت انجام آن، بايد مقبول خدا باشد.
 
 



صفحه اصلی نسخه مناسب چاپ ارسال به دوستان ذخیره نشانی خبرخوان
 
به اهتمام مؤسسه فرهنگی رسول اکرم صلی الله علیه و آله
بیت مرجع عالیقدر: قم مقدس، خيابان انقلاب، كوچه 6
Powered by: Parseh ITG