بسم الله الرّحمن الرّحيم
الحمد لله رب العالمين وصلّى الله على محمد وآله الطاهرين ولعنة الله على أعدائهم أجمعين

 در 28صفر سال يازدهم قمرى فاجعه بزرگ شهادت پيغمبر اسلام صلى الله عليه وآله واقع شد.(1) البته بنابر قولى اين روز با شهادت جانگداز سبط اكبر حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام نيز مصادف است.
مصيبت شهادت پيغمبر اسلام مصيبت بسيار بزرگى است؛ زيرا مصيبت درگذشت هركس به اندازه شخصيت ومقام اوست. در ميان تمام آفريده هاى گذشته وآينده هيچ شخصيتى مانند رسول خدا صلى الله عليه وآله نيست وهيچكس به مقام بى همتاى ايشان نمى رسد.
همانطور كه ايشان گوهر يكدانه وبى همتاى آفرينش است، فاجعه درگذشت ايشان نيز همانند شخصيت ايشان بى نظير واستثنايى است.
تنها پيشوايان معصوم عليهم السلام وجود مبارك رسول خدا صلى الله عليه وآله را به درستى مى شناسند. ما هرچند بكوشيم ومطالعه كنيم چندان به شناخت حقيقت آن جناب راه نمى بريم وهر يك به قدر درك ومعلوماتمان ميتوانيم از شخصيت ايشان برداشت كنيم. از همين رو بزرگى فاجعه شهادت رسول خدا صلى الله عليه وآله را فقط پيشوايان ما درك مى كنند وفهم ودرك ما از عظمت اين فاجعه اندك وناتوان است.
تمام تصورات ما نسبت به عظمت اين واقعه وحقيقت آن پندارى بيش نيست.
بزرگى چنين فاجعه اى را آقا اميرالمؤمنين، حضرت زهرا، حضرت بقية الله الاعظم وديگر ائمه عليهم السلام چنانكه بايد وشايد درك مى كنند. براى نمونه حضرت زهرا عليها السلام در خطبه اى كه چند روز پس از شهادت پدر بزرگوارشان ايراد كردند، درباره اين فاجعه بى نظير جمله اى فرمودند كه شايان دقت وتأمل بسيار است؛ زيرا ايشان بهتر از هركسى عمق اين فاجعه را درك مى كنند واز حقيقت آن آگاهند. ايشان ضمن خطبه مى فرمايند:
وأُزيلت الحرمةُ عند مماتِهِ ... فتلكَ والله النازلةُ الكبرى والمصيبةُ العظمى؛(2) هنگام درگذشت آن حضرت، حرمت از ميان رفت وبه خدا قسم مصيبت بزرگ وفاجعه جبران ناپذير همين است.


(1). اين گفتار در 28صفر 1427ق در اجتماع سوگواران مناطق گوناگونى از كشور ايراد شد.
(2). بحارالانوار، ج29، ص226 (فصل نورد فيه خطبةٌ خطبتها...).