بسم الله الرّحمن الرّحيم
الحمد لله رب العالمين وصلّى الله على محمد وآله الطاهرين ولعنة الله على أعدائهم أجمعين

عظّم الله أجورنا وأجوركم بمصابنا بسيّدنا أبي عبدالله الحسين عليه السلام وجعلنا وايّاكم من الطالبين بثاره مع ولده الإمام المهدي صلوات الله وسلامه عليه وعجل الله تعالى فرجه الشريف.(1)

:: درآمد

عاشوراى امسال نيز تمام شد.
سوگوارى ها، گريه ها وخدمتگزارى هايى كه طى ديشب وامروز در سطح كره زمين ـ وحتى آسمان ها وبهشت ـ براى حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) صورت گرفته از شمار بيرون است.
فقط خداى متعال وكسانى كه خود خدا خواسته است مى توانند اين حجم عظيم از عزادارى را دريابند وعدّه عزاداران آن حضرت را شماره كنند.
ممكن است بتوان عزاداران وعزادارى هاى روى زمين را شمرد، اما چگونه مى توان انبوه عزاداران آسمان ها وسوگواران عوالم بالا را شماره كرد؟
سوگوارى براى امام حسين (عليه السلام) فقط به شيعيان يا مسلمانان اختصاص ندارد، وهستند كسانى كه مسلمان نيستند ولى براى آن حضرت اشك مى ريزند وسوگوارى مى كنند. از اين رو تعيين عده دقيق آنان ـ دست كم ـ بسيار دشوار است. بر فرض كه كسى بتواند عدد دقيق عزاداران را در زمين حساب كند، اما قطرات اشكى را كه ديشب وامروز براى آن حضرت جارى شده چه كسى مى تواند بشمارد؟ از طرفى چه كسى مى تواند ارزش واقعى اين قطرات را بداند؟ آيا يك قطره از اين اشك ها را مى توان با ميليون ها يا ميلياردها ثروت مقايسه نمود؟
وانگهى همه اشك هايى هم كه در اين مدت ريخته مى شود ارزش يكسان ندارند وجايگاه عزاداران داراى مراتب بسيار است. براى نمونه اشكى كه از چشمان مبارك صديقه دو عالم حضرت فاطمه زهرا (عليها السلام) در ماتم سيدالشهدا (عليه السلام) مى ريزد نمى توان گفت هر قطره آن از عالم ومافيها باارزش تر است. اصلاً اين دو با يكديگر سنخيت ندارند واين مقايسه از اساس درست نيست.
براى اين كه اين موضوع روشن تر شود مثالى عرض مى كنم :
نقل است هنگامى كه امام حسن وامام حسين (عليهما السلام) در سن كودكى بودند روزى به جدشان رسول خدا (صلى الله عليه وآله)گفتند : برخى از بچه ها وهم سالان ما مركب سوارى دارند ولى ما نداريم. رسول خدا (صلى الله عليه وآله)آنان را بر شانه مبارك خود سوار نمودند. گفتند : مركب بچه ها صدا مى دهد وشيهه مى كشد. حضرت نيز شروع كردند به سخن گفتن و لفظ « الهى العفو، الهى العفو » را بر زبان جارى نمودن. در اين هنگام جبرئيل امين فرود آمد وعرض كرد : اگر همچنان استغفار كنيد و« العفو » بگوييد خداى متعال آتش دوزخ را خاموش خواهد كرد.
شكى نيست كه عدالت الهى اقتضا مى كند كه جهنم باشد، وگرنه چگونه مى توان كسانى چون شمربن ذى الجوشن وحرمله را به كيفر رساند؟ اين افراد اگر در اين جهان هزاران بار كشته شوند، براى مجازاتشان كافى نيست.
اين تأثير « العفو » گفتن رسول خدا (صلى الله عليه وآله) است. حال طلب عفو ايشان كجا و« العفو » گفتن ديگران كجا؟!
گريه بر امام حسين نيز چنين است واشك هايى كه در ماتم آن حضرت از ديدگان افراد جارى مى شود، هرچند در هر حال همگى ارزشمند هستند ولى يكسان وهم ارزش نمى باشند. رسول خدا (صلى الله عليه وآله) بر مصيبت سيدالشهدا (عليه السلام) گريه مى كنند وما هم گريه مى كنيم، ولى گريه آن جناب كجا وگريه ما كجا؟!


(1). اين سخنرانى در شام غريبان 1427ق ( 1384ش) ايراد شده است.