بسم الله الرّحمن الرّحيم
الحمد لله رب العالمين وصلّى الله على محمد وآله الطاهرين ولعنة الله على أعدائهم أجمعين

حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) هرچه داشت در طبق اخلاص نهاد وبه شكلى استثنايى وبى مانند در راه خداى متعال فدا نمود. از اين رو خداى متعال نيز به ايشان مواردى استثنايى وبى مانندى عطا فرمود كه به هيچ كس قبل يا بعد از ايشان عطا نكرده است. خداى تعالى امام حسين (عليه السلام) را از عطاياى ويژه اى برخوردار ساخت كه حتى كسانى كه از امام حسين (عليه السلام) برترند نيز از آن عطاها بهره مند نيستند: يعنى جد بزرگوارشان محمد مصطفى، پدر ارجمندشان اميرالمؤمنين، مادر والامقام شان فاطمه زهرا وبرادر گرامى شان امام حسن مجتبى (عليهم السلام)، واز اين نكته در دعاها وزيارات بارها سخن به ميان آمده است. البته روشن است كه اين سخن بدان معنا نيست كه فداكارى ديگر ذوات مقدسه در راه خداى سبحان كم تر از ايشان است؛ زيرا آنان نور واحدند ودر عين حال از آن جناب برتر مى باشند، همچنان كه خود حضرت سيدالشهدا (عليه السلام) در كربلا فرمودند: جدي خير منّي، وأبي خير منّي، وأُمّي خير منّي، وأخي خير منّي؛(1) جدم، پدرم، مادرم، وبرادرم بهتر از من هستند».
ولى فداكارى هايى كه خداى متعال براى سيدالشهدا (عليه السلام) مقدر فرمود، برتر وبى مانند بود ولذا خداى متعال آن حضرت را به عطاهايى ويژه مخصوص گردانيد، واگر آنچه براى ايشان مقدر شده بود، براى يكى از آن ذوات مقدس مقدر مى شد، حال ايشان نيز چنين مى بود ومسأله به قدر سرسوزنى تغيير نمى كرد.
البته مصائب ودشوارى هاى زندگى رسول خدا، حضرت اميرالمؤمنين، حضرت زهرا، وامام حسن مجتبى (عليهم السلام) نيز اندك وآسان نبود. رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) آن قدر از ناحيه مشركان ومنافقان آزار ديدند كه فرمودند: ما أوذي نبيٌ مثلَ ما أوذيت؛(2) هيچ پيغمبرى مانند من مورد آزار واذيت قرار نگرفت.
همچنين كسى كه خطبه «شقشقيه» اميرمؤمنان (عليه السلام)، ونيز خطبه حضرت زهرا (عليها السلام) را پس از غصب فدك در جمع مهاجران وانصار، ونيز خطبه امام حسن مجتبى (عليه السلام) را در جمع سپاهيانشان كه از يارى وپشتيبانى ايشان سر باز زدند، مورد تأمل قرار دهد به عمق مظلوميت وفداكارى آنان وانبوه مصيبت هاى دردناكشان پى خواهد برد. البته همان طور كه گفتيم هيچ مصيبتى مانند مصيبت حضرت سيدالشهدا (عليه السلام)نيست. امام حسن (عليه السلام)به برادر ارجمندشان امام حسين (عليه السلام) فرمودند: لا يومٌ كيومِكَ يا أبا عبدالله؛(3) يا ابا عبدالله، هيچ روزى مانند روز [مصيبت بارِ] تو نيست.


(1). صرف نظر از روايات بسيارى كه در اين باب نقل شده، از ابن عباس روايت شده است كه گفت: خداى متعال به پيامبر وحى كرد كه من به كيفر كشتن يحيى بن زكريا هفتادهزار نفر را كشتم وبه كيفر كشتن پسر دخترت هفتادهزار وهفتادهزار [صدوچهل هزار] تن را خواهم كشت ( نگ: بحارالانوار، ج45، ص 298؛ مستدرك حاكم، ج2، ص290 و592 ونيز: ج 3، ص 178؛ ابن حجر، لسان الميزان، ج4، ص 457، شماره1411؛ همو، تهذيب التهذيب، ج2، ص5305؛ تفسير قرطبى، ج10، ص219؛ سيوطى، تفسير الدر المنثور، ج4، ص264 « ذيل آيه5 سوره اسراء » ) وديگر خصايص وويژگى هاى خاص سيدالشهدا (عليه السلام)....
(2). (مناقب آل ابى طالب، ج 3، ص 247 ).
(3). (امالى صدوق، ص665).