بسم الله الرّحمن الرّحيم
عظم الله أجورنا وأجوركم بمصابنا بالإمام الحسين صلوات الله وسلامه عليه
وجعلنا وإياكم من الطالبين بثاره مع ولده الإمام المهدي عجّل الله تعالی فرجه الشريف*

بقيت الله آجرک الله

روز غمبار و جانسوز عاشورای حسينی عليه السلام را به محضر شامخ حضرت بقيت الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشريف تعزيت عرض می نمايم، چرا که ايشان ولی دَم و خونخواه حضرت سيدالشهدا عليه السلام و عزادار آن حضرت هستند و خدای متعال ايشان را حفظ و نگهداری نموده و می نمايد تا روزی که ان شاء الله بيايند و خونخواهی حضرت را بنمايند.
اگر چه همانطوری که در روايات آمده است کيفر دنيايی هرگز با جناياتی که عليه آن حضرت صورت گرفته همسنگ و برابری نمی کند.
اميدواريم خدای تبارك وتعالی به بركت اين شعائر مقدس حسينی و مجالس عزا و سوگواری امام حسين عليه السلام ما را هم جزو عزاداران آن حضرت قرار بدهد و توفيق خدمت، ياری و خونخواهی آن حضرت را در رکاب فرزندش حجت بن الحسن العسکری عجل الله تعالی فرجه الشريف عنايت بفرمايد.
همچنين اين مصيبت عظمی را به شما عزاداران و به تمامی مؤمنين و مؤمنات که در هر جای دنيا هستند و شعائر مقدس حسينی را به پا داشتند، تعزيت و تسليت عرض می کنم.
اميدوارم که خدای تبارك و تعالی به مقام شامخ و بلند حضرت سيدالشهدا عليه السلام، عزاداری ها و تعظيم شعائر حسينی را از همه عزاداران و سوگواران قبول بفرمايد.

منقلب شدن امام صادق عليه السلام هنگام بيان گوشه هايی از واقعه عاشورا

در کتاب نفيس کامل الزيارات که از منابع و مصادر درجه ی اول شيعه بشمار می رود، دو روايت مفصل نقل شده است که از هريک مختصری به استحضار می رسانم. اين دو روايت در ديگر منابع شيعی از جمله کتاب گرانسنگ بحارالانوار (علامه مجلسی قدس سره) نيز آمده است، اما در کامل الزيارات به شماره روايت 220 و 357 ذکر شده و شايد دسترسی همگان به آن راحت و آسان تر باشد. بنابراين، سزاوار است همه عزيزان آن را مورد مطالعه قرار داده و در کلمه کلمه ی آن تفکّر و تدبّر بنمايند.
در سلسله سندِ روايت اول شخصی از اصحاب مورد اعتماد امام صادق عليه السلام وجود دارد که فقها او را به نام «مؤمن ابوبصير ليث مرادی» می شناسند و نزد آنان به وثاقت مشهور است. او روزی خدمت امام صادق عليه السلام رسيده و شرف حضور می يابد و آن حضرت گوشه هايی از واقعه ی خونبار عاشورا را برايش بازگو می فرمايند و وقتی به جايی حساس از جريانات دلخراش عاشورا می رسند، امام صادق عليه السلام حالشان سخت منقلب و دگرگون می شود، لذا از جا برمی خيزند و به دعا و ذکر مشغول می شوند تا خود را از آن آشفتگی رهايی بخشيده و تسکين دهند.
ابوبصير می گويد: من هم در اثر شنيدن شمه ای از جريانات تلخ عاشورا و علی الخصوص از منقلب شدن حال حضرت و دگرگونی ايشان، سخت آشفته حال شدم و آن شب را نه غذايی توانستم بخورم و نه قرار و آرامشی داشتم و به حدّی منقلب و دگرگون شده بودم که آن شب را تا به صبح نتوانستم بخوابم تا اينکه صبح شد و با اشتياق و شتاب به محضر مبارک آن امام همام نائل شدم. ديدم حضرت صادق عليه السلام آرام هستند، من هم از آرامش حضرت آرام شدم.
مطلبی را بين دو هلالی (پرانتز) عرضه بدارم و آن اين است که حالات امام معصوم عليه السلام غير از حالات انسان های معمولی است، ما انسان ها بواسطه مطرح شدن مسائل عاطفی ممکن است احساساتی شويم، ولی امام معصوم در عين حالی که در کمال عطوفت و اوج مهربانی هستند هرگز احساساتی نشده و نمی شوند و اگر منقلب و ناراحت شوند معلوم می شود که مطلب، بسيار با اهميت و با عظمت است، زيرا امام معصوم حجّت خدای تبارک وتعالی در زمين بوده و مرتبط با اوست، امام معصوم معلم اکوان و ملائکه و انبياءاند. امام معصوم بعد از خاتم الانبياء صلی الله علیه وآله اشرف اولين و آخرين و افضل از تمام انبياء و مرسلين می باشند.
يعنی: امامان معصوم ما عليهم السلام جز در نبوّت هيچ فرقی با جدّ بزرگوار خود رسول خدا صلی الله علیه وآله ندارند و تنها نبوت آن حضرت فارق بين آنان است. بنابراين: اين طور نيست که امام معصوم عليه السلام به خاطر مسئله ای عاطفی احساساتی شوند، نمونه ی بارز آن را می توانيد در واقعه ی عاشورا ببينيد که خودِ وجود نازنين امام حسين عليه السلام هر چه مصيبت از دست دادن عزيزان و ياران باوفا بر حضرت وارد می شد، چهره ی مبارکشان برافروخته تر و درخشان تر می شد در حالی که اين مصيبت ها بسيار سنگين و غير قابل تحمل بود.
حال با اين بيان چرا امام صادق عليه السلام در بازگو کردن گوشه هايی از واقعه ی خونبار شهادت امام حسين عليه السلام آنگونه سخت منقلب و دگرگون می شوند که از جا بر می خيزند و به دعا و ذکر مشغول شده و به خلوت رو می آورند.
به طور حتم اين دگرگونی و انقلاب از روی احساسات عاطفی نبوده، پس آن، چه مطلبی بوده که امام صادق عليه السلام را آنچنان پريشان خاطر و آشفته حال می نمايد؟ با مروری به متن روايت ابوبصير که از امام صادق عليه السلام آن را روايت کرده، به آن مطلب پی می بريم؟

شهقه و ناله حضرت زهرا عليهاالسلام در شهادت امام حسين عليه السلام

عزاداران حسينی! اکثر شما اهل علم هستيد، محصل بوده و اهل دانشگاه و مدرسه ايد، خودتان همّت گماريد و به طور کامل اين روايت را از مصدرش مطالعه کنيد و کلمه به کلمه آنرا با تدبّر بخوانيد و بنشينيد و همراه با صاحب عزا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها گريه کنيد.
قسمتی از آن روايت را برای شما می خوانم و ترجمه می کنم.
ابوبصير در اين روايت می گويد: امام صادق عليه السلام فرمودند: «تشهق فاطمه سلام الله علیها يعنی: حضرت زهرا سلام الله علیها شهقه می زند» در لغت نامه عربی، شهقه به اين معنی آمده که: آدمی كه به شدت دردمند بوده و مصيبتی سنگين بر او وارد شده است، آن شخص برای چند لحظه نَفَسش بند می آيد و نمی تواند نفس بکشد، بعد از مدتی که می گذرد، نَفَسش رها شده و يک نفس عميق و از تمام جان و وجودش می کشد و اين همان شهيق و شهقه است، البته اين مطلب را باز تأکيد می کنم و در ذهن داشته باشيد که هر نَفَس کشيدنی را شهيق نمی گويند، آن نَفَس کشيدنی که در اثر مصيبتِ سنگين حبس شده و سپس رها گشته و از عمق جان باشد را شهيق می گويند.
آقايان اهل علم اين مطالب را بهتر متوجه می شوند که اگر جمله در کلام عربی جمله ی فعليه باشد دلالت بر دوام دارد و امام صادق عليه السلام اينجا جمله ی فعليه به کار برده و تشهق فرمودند که حضرت صادق عليه السلام منقلب و دگرگون شدند و از منقلب شدن حضرت، ابوبصير هم منقلب می شود.

تأثير شهقه و ناله حضرت زهرا عليهاالسلام بر کل جهان آفرينش

حال امام صادق عليه السلام در ادامه فرمايشاتشان تعيين نفرمودند که چه مدتی و در چه زمانی است که حضرت زهرا سلام الله علیها شهقه می زنند؟!
شايد شب عاشورای هر سال، يا روز عاشورای هر سال، بلکه شايد در طول سال و از روز شهادت حضرت تا روز قيامت اين حالت برای حضرت صديقه ی طاهره سلام الله علیها بوده باشد و در هر صورتی که باشد به طور قطع اين حالت در شب عاشورا و روز عاشورا هست که حضرت می فرمايند: تشهق فاطمه؛ حضرت زهرا يك آه جانسوز می كشند و اين آه و ناله حضرت زهرا سلام الله علیها نه تنها بر کره زمين و آسمان ها و ساير کرات تأثير می گذارد بلکه بر کل جهان آفرينش و کل ما سوی الله اثر گذاشته و همه از آن به تلاطم در می آيند.
در قسمتی از اين روايت خود حضرت اشاره می فرمايند که ما انسان ها تحمل شنيدن آن آه جانگداز را نداريم و اگر کمتر از آن آه جانسوز هم به ما می رسيد تباه شده و تلف می شديم، چرا که بشر قابليت شنيدن آن را ندارد.
اين آه جانگدازِ حضرت زهرا سلام الله علیها و مصيبت جانسوز امام حسين عليه السلام، كهنه نمی شود و به هيچ وجه تمام شدنی نيست، پيامبر خدا صلی الله علیه وآله فرمودند: «فلا يزداد الا علوا؛ جز برافراشتگی و جهان گير شدن سرنوشتی ندارد».

تأثير ناله حضرت زهرا عليهاالسلام در عزای امام حسين عليه السلام بر آتش جهنم

شهيق، همان طور که بيان شد نَفَسی است که از عمق جان و در اثر سنگينی مصيبت و توأم با آه جانگداز است که پس از حبس شدن نفس در سينه به وجود می آيد.
اين شهقه حضرت زهرا سلام الله علیها بر کل جهان آفرينش بخصوص جهنم طبق اين روايت تأثير می گذارد.
کدام جهنم؟ همان جهنمی که ـ در حديث شريف آمده است ـ رنگش از شدت حرارت سياه و ظلمانی است.
خورشيد يک کره بزرگ آتش است، ولی با اين شدت حرارتی که دارد، رنگش سياه نيست. يادم هست در 50 سال قبل در کربلای معلی که بوديم کتابی را مطالعه می کردم که در آن نوشته بود حرارت خورشيد 11000 درجه است که در درجه 800 الی 850 فولاد آب می شود. فولاد در خورشيد مثل گاز حرکت می کند و اين نشانه حرارت بالای خورشيد است. اما خورشيد با اين همه حرارت رنگش سياه نيست. روايات شريفه ی وارده در باب جهنم را مطالعه کنيد در اين روايات شريفه آمده است که حضرت می فرمايند آتش جهنم از شدت حرارت سياه و تاريک است.
مرحوم شيخ مفيد قدس سره در آخر کتاب اختصاص روايت مفصلی راجع به جهنم نقل می کند که مطالعه آن را به همه عزيزان توصيه می کنم، پس از مطالعه ببينيد آيا می توانيد از شدت هراس و وحشت، قرار بگيريد و يا آرام شب را تا به صبح بخوابيد؟!
در آن روايت آمده است که آتش دوزخ به شدت سياه است و حضرت صادق عليه السلام فرمودند: شهقه و آه جانسوز حضرت زهرا سلام الله علیها چنان اثر دارد که جهنم را به خروش واداشته، و اگر فرشتگان مأمور جهنم درهای آن را نبندند و زبانه های آتش را مهار نکنند، جهان هستی را می سوزاند و تمام جهانيان را نابود می کند، لذا در آن هنگام نگاهبانان دوزخ درهای دوزخ را محکم می بندند و زبانه های آتش را به شدت مهار می کنند و هنگامی آن را می گشايند که شهقه و آه جانسوز آن حضرت فروکش کرده باشد. به راستی اين چه شهقه و آه جانسوزی است که هميشه از حضرت زهرا سلام الله علیها بلند است؟
اين شهقه و آه چه علتی می تواند داشته باشد که حضرت زهرا سلام الله علیها از برای شهادت رسول خدا صلی الله علیه وآله و شهادت اميرالمؤمنين عليه السلام چنين حالتی ندارند، در حالی که پيامبر خدا و اميرالمؤمنين از امام حسين افضلند.
حضرت زهرا سلام الله علیها برای هيچکس غير از امام حسين عليه السلام چنين شهقه و آه جانسوزی سر ندادند.

تأثير ناله حضرت زهرا عليهاالسلام در عزای امام حسين عليه السلام بر درياها

حضرت صادق عليه السلام می فرمايند: اين شهقه و آه جانگدازِ حضرت صديقه ی شهيده فاطمه زهرا سلام الله علیها بر روی تمام ذرّات و قطرات آب درياها نيز اثر می گذارد ملائکه موکّل به درياها از طرف خدا مأمور می شوند هنگام شهقه نمودن حضرت، درياها را كنترل كنند و گرنه از تأثير آن شهقه، تلاطم و طوفان به وجود می آمد و تمام كره زمين به زير آب می رفت و تمام موجوداتی که بر کره زمين هستند غرق شده و از بين می رفتند، آری، اين اثر، از آثار تكويني آن شهقه و آه جانگداز آن حضرت است.

تأثير ناله حضرت زهرا عليهاالسلام در عزای امام حسين عليه السلام بر زمين

شهقه و آه جانسوز حضرت زهرا سلام الله علیها در عزای امام حسين عليه السلام آنچنان زلزله ای در زمين ايجاد می كند كه آن زلزله در اثر تسبيح و تقديس ملائكه به جهت عظمت آن شهقه است، زيرا ملائكه وقتی كه شهقه عصمت الله الکبری فاطمه زهرا سلام الله علیها را می شنوند از خوف تزلزل و فروپاشی کره زمين شروع می كنند با صدای بلند خدای منان را تقديس و تهليل می نمايند و تقديس و تهليل آنان سبب می شود که خدای متعال لطف فرموده و عذاب را فرو بنشاند و زمين از فروپاشی در امان بماند.
امام صادق عليه السلام می فرمايند: فرياد ملائكه به تسبيح و تقديس كه در اثر شهقه ی حضرت زهرا سلام الله علیها بلند می شود، آنقدر عظيم و مهيب است كه اگر كنترل نمی شد، زلزله ای بزرگ و شديد در زمين واقع می شد و بر اثر آن زلزله آنچه بر روی کره زمين بود تلف شده و از بين می رفت.
اگر مردم كمی از صدای تسبيح و تقديس ملائکه را می شنيدند که در حال گفتن: سبوح قدوس، سبوح قدوس اند، هر آينه بر اثر آن صدا قالب تهی کرده و همه آنان می مردند و نابود می گشتند.

عظمت مصيبت امام حسين عليه السلام

قسمتی از اين روايت را برايتان خواندم که امام صادق عليه السلام وقتی به اين قسمت رسيدند که حضرت زهرا سلام الله علیها در عزای امام حسين عليه السلام شهقه از خود سر می دهند، منقلب شدند و برخاستند و به ذکر و تسبيح روی آوردند. شايد آن وجود مقدس دعا فرمودند: که خدای متعال بلا را از مؤمنين و مؤمنات دفع کند و آنان را توفيق بيشتر جهت اقامه عزای سيدالشهدا عليه السلام عنايت فرمايد.
اين شهقه حضرت زهرا سلام الله علیها برای چيست و چرا اين آه و ناله جانسوز تمام شدنی نيست؟ می بينيد عاشورا هر سال با چه عظمتی برگزار می شود و اين عزاداری ها هم تمام شدنی نيست.

عاشورا در زمان ظهور

عاشورا در بعد از ظهور امام زمان ارواحنافداه نيز به پايان نمی رسد و تا دامنه ی قيامت ادامه پيدا خواهد کرد، روايات معصومين عليهم السلام در اين زمينه نشانگر اين است که عاشورا در روز قيامت ظهور پيدا می کند و حقيقت آن بر همگان آشکار می شود.
خدای متعال خود بهتر از همه بر اين امر واقف است که يک هزارم قطره ی خون سيدالشهدا عليه السلام چقدر قيمت و ارزش دارد و هيچ چيز در عالم نمی تواند آن را جبران کند و هيچ وقت نيز جبران نخواهد شد.
ما هر چه در عزای سيدالشهدا عليه السلام انجام داده و می دهيم برای خودمان انجام داده ايم تا اينکه به برکت عظمت امام حسين عليه السلام نزد خدای متعال ارج و قرب پيدا کرده و مورد توجه و دعای خير رسول خدا، فاطمه زهرا و ائمه معصومين عليهم السلام قرار بگيريم.
در روايات آمده است، ريخته شدن خون سيدالشهدا عليه السلام هيچگاه قابل جبران نيست. برای همين است که عاشورا تمام شدنی نبوده و نخواهد بود و تا روز قيامت و خود قيامت نيز ادامه خواهد داشت.
خدا می داند که ديشب و امروز (شب و روز عاشورا) در سطح کره زمين چه خبرها بوده است. شعائر مقدس حسيني در همه جا برپا بوده و می باشد و عزاداران اعم از مردان و زنان، کهنسالان و کودکان، شيعيان و غير شيعيان، مسلمانان و غير مسلمانان و حتی کفار نيز در عزای بهترين انسانها بر سر و سينه زدند. اين در سطح بشر بود. در درياها، اقيانوس ها و سطح زمين وحوش و پرندگان و حتی در بهشت نيز عزاداران امام حسين عليه السلام بودند.
ابوبصير می گويد به حضرت صادق عليه السلام عرضه داشتم، يابن رسول الله! مصيبت امام حسين عليه السلام تا اين حدّ عظيم و سنگين است؟! امام صادق عليه السلام فرمودند: ابوبصير، اين مصيبت آنقدر بزرگ و سنگين است که از درک بشر بيرون و به دور می باشد.

شعائر حسينی و ظلم و ستم دشمنان

روايت دومی که به آن اشاره داشتم، روايت ظلم هايی است که بر عزاداران و برپاکنندگان شعائر حسينی واقع می شود.
خدا رحمت کند مرحوم اخوی اعلی الله درجاته را که نقل می کردند و می فرمودند:
حدود هشتاد سال قبل در ايران رضاخان پهلوی و در عراق ياسين الهاشمی و در ترکيه اتاتورک، پا به عرصه ی سياست ايران و عراق و ترکيه گذاشتند. هر سه با اين مأموريت سر کار آمده بودند که دين زدائی کنند و شعائر حسينی را برانداز نمايند، ولي هر سه علی رغم خشونت هايی را که اِعمال نمودند در مأموريت های خود ناکام ماندند و نامی ننگين برای خود به جای گذاشتند. پهلوی حدود بيست سال در ايران حکومت کرد و در پنج سال آخر حکومتش با شعائر حسينی درگير شد و از درِ مبارزه و جنگ با آن درآمد. روضه خوان ها و صاحبان مجالس عزا را حبس كرد و جريمه های سنگين و متعددی را برای آنان درج نمود و حتی افرادی که در منزلشان و به طور خصوصی و غير علنی روضه خوانی داشتند را دستور داده بود بريزند، دستگير و حبس کنند، مجازات و کتک بزنند تا از شعائر حسيني جلوگيری کند.
در عراق نيز ياسين الهاشمی به همين مقدار از زمان، نخست وزير بود. او علاوه بر دين زدائی و ستيز با شعائر حسينی، گستاخی را از حد گذرانده بود، بدين معنا که پهلوی در ايران روضه خوانان را زندانی و صاحبان مجالس را جريمه می کرد و شعائر مقدس حسينی را براندازی می نمود، اما ياسين الهاشمی در عراق آن هم در زمان آيت الله سيد ابوالحسن اصفهانی، ميرزای نائينی و ديگر علما، از رسانه های آن روزِ عراق دستور داده بود که علناً توهين به روحانيت شيعه شود، ولی چندان دوام نيافت، چراکه مرحوم آيت الله سيد ابوالحسن اصفهانی که از مراجع با کفايت و درايت بود توانست آن وضعيت را تغيير دهد و ياسين الهاشمی نتوانست اهداف شوم خود را تحقق بخشد.
در ايران نيز بزرگانی همانند مرحوم آيت الله حاج شيخ عبدالکريم حائری و مرحوم آيت الله حاج آقا حسين قمی به حمايت دين مبين اسلام و حفظ شعائر حسينی و برپايی مجالس حضرت سيدالشهدا عليه السلام در برابر پهلوی قد علم کرده و ايستادند. در اين راه جان و مال خود را به خطر انداخته و افراد بسياری زندانی شده و برخی از مؤمنين نيز به شهادت رسيدند.
تمام آن ممانعت ها از اقامه شعائر حسينی و برپايی مراسم سوگواری امام حسين عليه السلام، به جايی نرسيد و ناکام ماند و امروز همين طوری که مشاهده می نماييد شعائر حسينی و مراسم عزاداری آن حضرت همه جا گسترش يافته است و البته آن سه به فرجام هايی ناپسنديده گرفتار شدند.

شعائر حسينی پايدار و ابدی است

آنها به خيال خام خود تصور می کردند که می توانند با شعائر امام حسين عليه السلام بازی کرده و آن را کم رنگ کنند.
امروز پهلوی کجاست که سر از گور در بياورد و ببيند که او از بين رفت و دچار رسوايی دنيا و آخرت شد ولی شعائر حسينی هنوز بر پا و برجاست.
ياسين الهاشمی امروز کجاست که سر از گور در بياورد و ببيند که در ايران و عراق چه خبر است و شعائر حسينی در سرتاسر دنيا چقدر قوت گرفته است.گر چه کم است و بايد بيشتر شود، اما آنها از کار خود نتيجه عکسي گرفته و عبرت برای ديگران شده و بايد عبرت بمانند.
آنهايی که شبکه های مذهبی را تماشا می کرده و می کنند، معمولاً تا حدودی توانسته اند به عظمت شعائر حسينی واقف شده و شکوه آن را خود به چشم مشاهده کنند.
مکررا برايم نقل کردند و می کنند که در کشورهای مختلف و جای جای اين کره خاکی عزاداری سيدالشهدا عليه السلام با چه شوری بر پا می شود. البته نسبت به کشش و استعدادهايی که در کره زمين هست اين شعائر کم است و نسبت به مقام سيدالشهدا عليه السلام که اصلا هيچ و کالعدم است. اما جای تشکر دارد «شکر الله مساعيهم» بر اين همه خدمت ها و اخلاص ها. از طرفی هم متأسفم برای آن افراد نگون بختی که فکر می کنند با رياست چند روزه دنيا می توانند با شعائر امام حسين عليه السلام و عزاداری های آن حضرت بازی کنند و بر بانيان و برپا کنندگان شعائر حسينی سخت گرفته و آنان را اذيت کنند. اين نگون بخت ها فکر می کنند می توانند جلوی شعائر حسينی را بگيرند!
زيانکار آنهايی هستند که چنين فکری می کنند. واقعاً ياسين الهاشمی زيانکار نيست؟ زيانکار آن نيست که زيان مالی، يا زيان بدنی و جسمی به او می رسد، زيانکار واقعی شخصی است که با شعائر حسينی و عزاداری امام حسين عليه السلام در افتد و فکر براندازی آن را بکند. کسی که چنين فکری کند زيانکار واقعيست. پهلوی فکر می کرد با ضرب و شتم، زندان و تبعيد می تواند جلوی شعائر حسينی بايستد و آن را جمع کند. اگر شخصی چنين فکر کند از آن شخص هرگز شخصی زيانکارتر نبوده و نخواهد بود.

پاداش تحملِ سختی ها در راه امام حسين عليه السلام

روايت دومی كه عرض كردم در کتاب كامل الزيارات آمده حديث شماره357 است که حضرت می فرمايند: هرکه يک روز يا چند روز در راه اقامه ی شعائر حسينی و برپايی عزای امام حسين عليه السلام زندانی شود پاداشی بس بزرگ دارد و هرچه مدت زندانی بودن فرد و شکنجه هايی که در اين راه می شود بيشتر باشد، به همان نسبت پاداشش بيشتر است.
امام صادق عليه السلام می فرمايند: خدای متعال برای هر روزش يک مقام و يک پاداش مخصوص قرار داده است.
يعنی اگر شخصی دو روز در راه امام حسين عليه السلام حبس شود برنده است نسبت به شخصی كه يک روز حبس شده باشد و به مراتب بالاتر.
متوكل ها، هارون ها و آنهايی که روزی حاکم بودند و به ناحق ادعای خلافت و ادعای اميرالمؤمنينی ـ که لقب خاص اميرمؤمنان حضرت علی عليه السلام است و أحدی حق ادعای آن را ندارد ـ نموده، از شعائر حسينی جلوگيری می كردند.
در زمان امام صادق عليه السلام شخصی به نام ضحاک ادعای خلافت و اميرالمؤمنين بودن را داشت چند صباحی در کوفه حکومت کرد و به دست مروان کشته شد. او نيز با شعائر حسينی مبارزه و از برگزاری آن جلوگيری می کرد. «مؤمن طاق» از شاگردان امام صادق عليه السلام نزد او ـ که خود را فقيه نيز می دانست و تا به امروز فتواهايش در کتب عامه وجود دارد ـ رفت و به او گفت: چگونه به خودت اجازه می دهی حضرت علی را لعن کنی و چرا اجازه نمی دهی کسی نام فرزند خود را علی بگذارد؟
ضحاک گفت: برای اين که حضرت علی حکميت را پذيرفت!
مؤمن طاق به او گفت: آيا آمادگی بحث را داری؟
ضحاک پاسخ مثبت داده و گفت: آری.
آنگاه مؤمن طاق به او گفت: اگر من و تو بر سر مسأله ای اختلاف نظر پيدا کرديم، آيا حاضری برای حل اختلاف داور معين کنی؟
ضحّاک گفت: آری، چه اشکال دارد.
مؤمن طاق به او گفت: اگر به گفته تو کسی برای امری داور معين کند مستحق لعن است، و تو هم که راضی به تعيين داور شدی بنابراين تو نيز مشمول لعن خواهی بود. يعنی: اينطور در اين فاصله کوتاه و بر اثر اندک بحث و گفتگو دليل خود را فراموش کرده و محکوم شده است.
به راستی شخصی که سخن چند لحظه پيش خود را اينگونه از ياد می برد آيا واقعاً او فقيه است؟
بنی اميه عاشورا را با آن قساوت و سنگدلی، ظلم و جنايت به وجود آوردند تا افرادی همچون ضحاک را بر مردم و دين آنان حاکم کنند و خط اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام را از ميان بردارند.
اگر رسول خدا صلی الله علیه وآله به جای سفارش های مکرّر نسبت به اهل بيتشان، سفارش به ظلم آنان می کردند، بنی اميه ظلمی بيش از اين نمی توانستند انجام دهند.
امام صادق عليه السلام می فرمايند اگر شخصی در راه امام حسين عليه السلام حبس شود، برای هر روزی كه در حبس به سر می برد، اين مقدار اجر و مقام دارد، اگر كتكش زدند هر ضربتی اينقدر مقام و پاداش دارد، يعنی: شخصی که در اين راه چهار سيلی را تحمّل کند، او نسبت به شخصي که سه سيلی را تحمّل کرده برنده و قربش به خدا بيشتر است.
امام صادق عليه السلام آنگاه بعد از «ضرب: کتک» فرمودند: «وجع: درد»، يعنی: شخصی که به زندان می رود، شکنجه های زندان فقط کتک نيست. بلکه ممکن است زندانی را در جای نمناک قرار دهند که در اثر آن به پا درد يا کمر درد و گاهی به بدترين حالات دچار شود.
حال ببينيد امام صادق عليه السلام برای يکايک آن ناراحتی ها و دردهايی که بر اثر نمناک بودن زندان به زندانی در راه امام حسين عليه السلام می رسد اجر و پاداش معرّفی نموده و فرمودند: و اگر شخصی در اين راه کشته شود مورد عنايت خاص خدا، رسول خدا صلی الله علیه وآله و ائمه اطهار عليهم السلام قرار می گيرد.

اقامه شعائر حسينی، سبب خشنودی حضرت زهرا عليهاالسلام

امام صادق عليه السلام در ادامه به ابوبصير فرمودند: اما تحب أن تكون فيمن يسعد فاطمه؛ ای ابوبصير آيا نمی خواهی جزو افرادی باشی که حضرت زهرا سلام الله علیها را در اين مصيبت بزرگ کمک و ياری رسانده و قلب مصيبت زده آن حضرت را تسلّی و خوشنود نمايی؟ آيا نمی خواهی در ليست افرادی قرار بگيری که با آن حضرت مواسات نموده و همدردی کرده باشند؟

حضرت فاطمه عليهاالسلام رمز مصائب امام حسين عليه السلام

چرا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها رمز مصائب امام حسين عليه السلام هستند؟ حضرت زهرا که صدّيقه ی کبری و شفيعه ی روز جزا، امّ الحجج و وجيه ی عند الله اند، صاحب عزا می باشند، لذا وقتی خزاعی شاعر معروف و مديحه سرای اهل بيت عليهم السلام در ايام محرم الحرام به محضر مبارک حضرت ثامن الحجج امام همام علی بن موسی الرضا عليهما السلام می رسد، حضرت به او می فرمايند: مرحبا به ناصر و ياور ما. اين ايام محرّم الحرام است درباره امام حسين عليه السلام برايمان مرثيه بخوان و سپس حضرت پرده ای زدند که بانوان پشت آن قرار گرفتند و حضرت به حالت عزا درآمدند، آنگاه شاعر اهل بيت مرثيه را با نام صاحب عزا شروع کرد و گفت:
«أفاطم لو خِلتِ الحسينَ مجدّلاً *** وقد مات عطشاناً بشطّ فراتِ»
«اذن للطمتِ الخدّ فاطم عنده *** وأَجريتِ دمع العيـنِ بالوجنـاتِ»
شاعر خطاب خود را در ياد مصيبت عظمای امام حسين عليه السلام به رسول خدا، به اميرمؤمنان نکرده، بلکه خطاب خود را به حضرت صديقه ی کبری فاطمه ی زهرا سلام الله علیها می نمايد.
اين جا هم امام صادق عليه السلام فرمودند: «اما تحب أن تكون فيمن يسعد فاطمه».

توصيه ای به برپاکنندگان شعائر حسينی

عزاداران سيدالشهدا! سوگواران ابی عبدالله الحسين عليه السلام چه آن افرادی که الآن حاضرند و مرا می بينند، و صدای مرا می شنوند، و چه افرادی که بعد صدای مرا می شنوند و تصوير مرا مشاهده می کنند، زنده باشم و يا نباشم به اين سخن خوب عنايت فرماييد:
سعی کنيد کمی بيشتر و هرچه توان داريد حضرت زهرا سلام الله علیها را کمک و ياری رسانيد، مصداقی عالی برای محقق کردن و اجابت نمودن فرمايش امام صادق عليه السلام که فرمودند: «اما تحب ان تكون فيمن يُسعد فاطمه؟؛ آيا دوست نداری جزو افرادی باشی که شتاب کرده و در ليست کمک و ياری حضرت زهرا ثبت نام نمودند؟». بنابراين هر قدر تا به امروز برای امام حسين عليه السلام خرج کرديد و اقامه شعائر حسينی نموده، عزاداری و شرکت در عزای امام حسين عليه السلام می کرديد، از اين به بعد، سعی کنيد بيشتر انجام دهيد.
اگر در اين راه اذيت شديد، آزارتان دادند، حبس شديد، اهانت و يا کتک خورديد، ارزش دارد. زيرا مقامتان بالاتر می رود، اگر اذيت، آزار و حبس تان در راه اقامه ی شعائر حسينی طول کشيد، بيشتر خوشحال باشيد، زيرا عذاب ظالمان شما بی شمار و ثواب مظلوميت شما بي حساب خواهد بود.
انسان مسلمان در اين راه نبايد ضد باشد که با بنی اميه محشور گردد، و نه بی تفاوت باشد که بی تفاوتی در اين راه مساوی با خذلان و زيانکاری خواهد بود.
روز عاشورا وقتی خيمه ها را آتش زدند، شخصی از لشکريان ابن سعد نگاهش به دختر بچه ای از يتيمان امام حسين عليه السلام افتاد که در حال فرار از آتش بود ولی ديد آتش به گوشه لباس او گرفته، دلش برای آن دختر بچه سوخت، نزديک آمد که آتش را خاموش کند، دختر بچه ترسيد و به او گفت: «لنا ام علينا؛ به کمک ما آمدی يا به ستم بر ما؟» آن شخص در مقابل مظلوميت اين کودک مانده بود که جواب او را چه بدهد، گفت: «لا لكم و لا عليكم؛ نه به نفع و نه به ضرر شمايم» و اين يعنی يک انسان بی تفاوت، که مساوی با خذلان و زيانکاری ـ والعياذ بالله ـ خواهد بود. نکند ما نيز نسبت به شعائر حسينی و عزاداری امام حسين عليه السلام بی تفاوت باشيم. بی تفاوتی يعنی خذلان که مساوی با زيانکاری است. پيامبر خدا صلی الله علیه وآله افرادی را که خذلان کنند نفرين فرموده اند. در روايات نيز داريم که اميرمؤمنان عليه السلام افرادی را که در برابر مظلوميت امام حسين عليه السلام بی تفاوت بوده و خذلان کنند نفرين فرموده اند.
به شبکه هايی که در اين را قدم بر داشتند کمک کنيد، با مال و زبان خود کوتاهی نکرده و دريغ نورزيد. حال شرايط افراد با هم فرق می کند، بعضی ها پول ندارند ولی آبرو دارند و می توانند برای شعائر حسينی آبرو گرو بگذارند، بعضی ها با زبانشان می توانند کمک به شعائر حسينی کنند.
آنان که از مال و زبان، جاه و مقام برخوردارند نيز قدم بردارند، و همه ی آن را بسيج کرده، جهان را حسينيه و جهانيان را حسينی نموده، تا همه عالم از نعمت هدايت و رحمت حسينی برخوردار شده و سعادتمند گردند.
آن وقت است که به فرمايش امام صادق عليه السلام لبيک گفته و مصداق آن خواهيم بود که حضرت فرمودند: «اما تحب ان تكون فيمن يسعد فاطمه».
البته امروز شعائر امام حسين عليه السلام گرچه در دنيا پُر شده ولی باز هم کم است. اگر شعائر حسينی در سر تا سر کره زمين پُر شود باز هم کم است چرا که کره زمين قابليت و گنجايش آن را ندارد که بتواند اندکی از حق امام حسين عليه السلام را به نوعی ادا کند. اما بايد متوجه باشيم که خدای ناکرده کوتاهی و خذلان نکنيم که بی تفاوتی در راه امام حسين عليه السلام، نفرين رسول خدا صلی الله علیه وآله و اميرمؤمنان عليه السلام را به دنبال دارد.
آن شخصی که آمده بود آتشی که بر گوشه لباس يتيمه ی امام حسين عليه السلام گرفته بود را خاموش کند، برای اينکه اعلام بی تفاوتی کرد، همين شخص مورد نفرين خدا و رسول خدا خواهد بود. بلی، آنکه می آيد عزاداران حسينی را اذيت، آزار، کتک و حبس می کند، مورد نفرين بيشتر و شديدتر است.
غافل نباشيم که هر نوع ستمی که در حق سوگواران و برگزارکنندگان سوگواری امام حسين عليه السلام روا داشته شود در همين دنيا ـ علاوه بر عذاب آخرت ـ و از سوی هر که خواهد بود بی پاسخ نخواهد ماند، البته آنان که به خاطر شعائر مقدس حسينی اذيت، آزار، حبس، کتک و يا جريمه می شوند، ناراحت نباشند، بلکه خوشحال باشند که توفيقی است نصيب آنان شده و خدا فقط از مقامشان و ثوابشان آگاه است که چه ثوابی بزرگ و چه قربی والا پيدا خواهند کرد.

عاقبت شکنجه گرانِ عزاداران حسينی

امام صادق عليه السلام فرمودند: کسانی که در دنيا سوگواران حضرت سيدالشهدا عليه السلام را به نحوی آزار دهند و اذيت برسانند، در آتش دوزخ کيفر می بينند و طبق فرمايش حضرت: در تابه های آتشين و بزرگ قرار می گيرند و گداخته می شوند و به فرموده ی قرآن مجيد: «وَيأْتِيهِ الْمَوْتُ مِن كُلِّ مَكَانٍ وَمَا هُوَ بِمَيّتٍ؛ و مرگ از هر طرف به سوی او حمله ور شده ولی او به جهت اينکه در آخرت مرگ نيست هرگز نمی ميرد و سزای بد خود را مدام می بيند»(ابراهيم، آيه17).
سپس شخصی که به او ظلم شده را می آورند و به او می گويند: بنگر و خاطر آرام دار که ظالم به سزای خود رسيده و می رسد.

شعائر حسينی را جهانی کنيد

همينطور که عرض شد امروز شعائر حسينی در جهان در حال گسترش است و در جای جای کره زمين برپا می شود، البته منشأ و سرنخ آن همان شهقه ی حضرت زهرا سلام الله علیها است که با عالم چنين کرده و می کند، و قبل از آن تعلق اراده خدای متعال بر جهانی شدن آن است. «فريق في الجنة و فريق في السعير؛ تا حسينيان فريق بهشتی بوده و بی تفاوت ها و دشمنان فريق جهنمی باشند».
لذا تأکيد من به همگان به ويژه جوانان اين است که در اين راه بی تفاوت نبوده و همت به گسترش آن بگمارند و اگر خود توان مالی ندارند، برای حضرت سيدالشهدا عليه السلام آبرو گرو بگذارند و به هر نحوی شبکه های حسينی را تقويت و گسترش داده و مجالس آن حضرت را برپا نموده و شعائر حسينی را زنده و پويا، توسعه و جهانی نمايند.

تحمل حسينيان در برابر ناملايمات

گروهی از مؤمنين نزد من آمده بودند و می خواستند برای ساخت حسينيه ای پول جمع کنند. يکی از آنها خيلی ناراحت بود و می گفت: نزد شخصی رفتم و از او خواستم که در ساخت اين حسينيه سهيم باشد، او در جوابم حرفی زد که مرا رنجاند و بخاطر آن از اين کار منصرف شدم. به او گفتم: در اين جريان آيا او آب دهان به صورتت انداخت؟ گفت نه، گفتم: رسول خدا صلی الله علیه وآله که اشرف اولين و آخرين بودند اين جسارت را به ايشان مشرکان قريش انجام دادند، اما آن حضرت صبر کردند و تحمّل نمودند و دست از تبليغ رسالت برنداشتند.
بنابراين اگر روزی آب دهان به صورتت انداختند با دستت آن را پاک کن و بگو خدايا شكرت، خوشحال شو كه پاداشش خيلی بزرگ است، سپس به او گفتم: كتك هم به شما زدند؟ گفت: نه، گفتم: با پای چكمه ای به صورت و سرت زدند؟ گفت نه. گفتم ما و شما نيز در اين راه بايد با الگوگيری از رسول خدا صلی الله علیه وآله صبور باشيم و سختی ها را بر خود هموار کنيم، چه اين که خدای متعال به الگوگيری از رسول خود فرمان داده، آن جا که می فرمايد: «لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ؛ و برای شما در رسول خدا سرمشقی است نيکو»(أحزاب، آيه21) و حضرت نيز اين گونه جسارت ها را ديدند ولی برای خدا تحمّل کرده و استقامت نمودند، پس با اندک ناملايماتی نبايد از فعاليت در اين راه عقب بنشينيم.
از رسول خدا ياد بگيريم، پيامبر خدا صلی الله علیه وآله در مقابل همه اين جسارت ها حتی يک وجب و برای يک لحظه هم که شده عقب نشينی نکردند، ما هم عقب ننشينيم، اين جسارت ها در اين راه اهانت نيست اين آبروست.

عظمت شعائر حسينی

ظالمان در طول تاريخ ضد امام حسين عليه السلام و شعائر حسينی کار کردند، اما کارشان به کجا رسيد؟ صدام راجع به شعائر حسينی و زوار امام حسين عليه السلام به خصوص زوار اربعين چه كرد؟ الان شعائر حسينی و زيارت امام حسين عليه السلام چگونه است؟ نقل شد که خيلی ها سال گذشته از اقصی نقاط عالم و از کشورهای اروپايی برای اربعين، خود را به کربلا رساندند؟ عده ای هم گفته شده است که می خواهند امسال پياده از اروپا برای زيارت اربعين امام حسين عليه السلام حرکت کنند. اين توفيقی است که خدای متعال نصيب آنان فرموده است. امام حسين عليه السلام از دشمنی ها و بی تفاوتی ها ضرر نمی کنند، اين دشمن ها و بی تفاوت ها هستند که ضرر می کنند. بايد ببينيم ميزان کمک و ياری مان به حضرت زهرا سلام الله علیها، تسلّی و خشنود نمودن آن حضرت چه اندازه است.

دو مطلب اساسی در شعائر حسينی

برای شعائر حسينی دو مطلب لازم است: يكی رسانه و اعلام و ديگری حمايت از اين رسانه و اعلام.
نقل می كردند بيش از ده رسانه از شبکه های ماهواره ای بطور مستقيم عزای حسينی و تاريخی معروف به عزای طويريج را به جهان مخابره و پخش نمودند. می گفتند اين عزای حسينی با عظمت که امام زمان ارواحنا فداه را علامه بحرالعلوم ديدند در آن شرکت نمودند و از دروازه طويريج و به خيمه گاه منتهی می شود به مدت چهار ساعت طول کشيده و آن هم با جمعيتی بيش از سه ميليون عزادار. در اين عزا همه اقشار جامعه و از ملل مختلف حضور دارند، اعم از مرجع تقليد، استاد دانشگاه، دکتر، مهندس، کارگر، کارمند، فقير، غنی و غيرهم.
در اين عزای با عظمت همينطور که گفته شد علامه ی بحرالعلوم، امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشريف را مشاهده نموده که حضرت به همراه ديگر عزاداران بر سر و سينه زنان در اين عزای حسينی شرکت داشتند، اين عزای با اين عظمت تعمداً از ديد شبکه های ماهواره ای پنهان می ماند، اما يک منازعه ی چند نفره يا يک مسابقه ی فوتبال را با آب و تاب منتشر می کنند. به طور قطع هر فرد، يا گروه، يا جريان و دستگاهی نسبت به شعائر مقدس حسينی دشمنی و حتی بی تفاوتی ورزد، خود منزوی و فراموش می شود و شعائر حسينی ديگر باره شديدتر و گسترده تر سر بر می آورد، چنان که در روزگاران پس از حاکميت جبارانی همانند بنی اميه، بنی مروان، عباسی ها، پهلوی ها و صدام ها ديده شد و اين واقعيت به اثبات رسيد. امروزه آنان گروگان اعمال خود هستند و به کيفر دشمنی با شعائر حسينی در عذابی هولناک به سر می برند و دستگاه امام حسين عليه السلام زنده و پوياست.
حال که رسانه های ديداری، شنيداری و نوشتاری دشمن آنچه در توان دارند با هدف نشر فرهنگ اموی بر ضد شعائر مقدس حسينی و به منظور کم رنگ کردن آن به کار می بندد و از حمايت های همفکران کج انديش خود برخوردارند، چرا شما برای رساندن فرياد حقيقت خواه و ظلم ستيز حضرت سيدالشهدا عليه السلام و دستاوردهای عاشورا از اين امکانات استفاده نکنيد. ما نيز بايد از پيشرفت رسانه ای جديد که اکنون به راحتی در دسترس است و دنيا را به سان يک شهر واحد قرار داده بهترين استفاده را کنيم و فرهنگ عاشورا را به زبان های گوناگون و زنده دنيا به جهانيان برسانيم. فراموش نشود که رسانه و اعلام نصف قضيه بوده و حمايت از اين رسانه و اعلام نيمه ی تکميل کننده، بلکه بخش مهم تر از آن است.

جوان ها! در برپايی شعائر حسينی همت کنيد

بنابراين، توسعه ی جريان شعائر مقدس حسينی از راه رسانه و اعلام، حمايت همه جانبه ی همگان، به ويژه جوانان را می طلبد، معلوم باشد که حمايت ها هر چه بيشتر و گسترده تر باشد، رشد شعائر حسينی فزاينده تر بوده و در جای جای اين عالم و بر پهنه گيتی گسترش خواهد يافت و اين امر، با جديت همه، تحقق خواهد يافت ان شاء الله تعالی.
پس در اين زمينه بايد همه بکوشيم تا حضرت زهرا سلام الله علیها و ديگر معصومان را تسلّی و خوشنود نمائيم، و بدانيم که سعادت دنيا و آخرت در گرو اين امر است و هرچه خدمت، حمايت و اخلاص بيشتر باشد، پاداش سنگين تر خواهد بود.
اميدوارم خدای متعال به بركت حضرت سيدالشهدا عليه السلام و به آن شهقه ی جانسوز صديقه ی کبری حضرت فاطمه ی زهرا سلام الله علیها، ما و شما و هرکه از مؤمنين و مؤمنات در سرتاسر جهان و بر اين کره خاک در شعائر حسينی كوشا هست و همت و خدمت می كند را بيش از پيش موفق بدارد ان شاء الله تعالی.
وصلى اللّه على محمد وآله الطاهرين


* اين گفتار، در شام غريبان1433ق. و در جمع کثيری از عزاداران حسينی ايراد شده است.